داشتند ، ولى چون نتيجه كارشان بيرون رفتن پيامبر ص از مكه شد اين نسبت به آنها داده شده است . سپس مىگويد : « اين در حالى بود كه او دومين نفر بود » * ( ( ثانِيَ اثْنَيْنِ ) * ) اشاره به اينكه جز يك نفر همراه او نبود و اين نهايت تنهايى او را در اين سفر پر خطر نشان مىدهد و همسفر او ابو بكر بود . « به هنگامى كه دو نفر به غار ، يعنى » غار ثور « پناه بردند » ( * ( إِذْ هُما فِي الْغارِ ) * ) . در آن موقع ترس و وحشت ، يار و همسفر پيامبر را فرا گرفت و پيامبر او را دلدارى داد « و گفت : غم مخور خدا با ما است » ( * ( إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِه لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّه مَعَنا ) * ) . « در اين هنگام خداوند روح آرامش و اطمينان را كه در لحظات حساس و پر خطر بر پيامبرش نازل مىكرد بر او فرستاد » ( * ( فَأَنْزَلَ اللَّه سَكِينَتَه عَلَيْه ) * ) . « و او را با لشكرهايى كه نمىتوانستيد آنها را مشاهده كنيد ، يارى كرد » ( * ( وَأَيَّدَه بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها ) * ) . اين نيروهاى غيبى ممكن است اشاره به فرشتگانى باشد كه حافظ پيامبر در اين سفر پر خوف و خطر بودند ، و يا آنها كه در ميدان جنگ « بدر » و « حنين » و مانند آن به يارى او شتافتند . « و سرانجام برنامه و هدف و مكتب كفار را پائين قرار داد و برنامه و گفتار الهى در بالا قرار گرفت » ( * ( وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَكَلِمَةُ اللَّه هِيَ الْعُلْيا ) * ) اشاره به اينكه توطئه‌هاى آنها در هم شكست ، آئين خرافيشان در هم پيچيده